انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیافصلنامه غرب آسیا2981-24293420251222Mechanisms of Evangelical Influence on US Foreign Policy Towards Israel: The Trump Era(2016-2020)سازوکارهای تأثیر اوانجلیستها بر سیاست خارجی ایالات متحده در قبال اسرائیل: دوره ترامپ( 2020-2016)73024739610.22034/wasj.2026.582853.1137FAرضامعصومی گودرزیکارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای، گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران، ایران.0009-0009-8720-0817سید محمدطباطباییاستاد، گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران، ایران.Journal Article20250916US foreign policy towards Israel, especially during the presidency of Donald Trump (2016–2020), has often been analyzed solely based on geopolitical considerations or the role of traditional lobbies, with less attention paid to the identity, discursive, and institutional mechanisms of the Christian evangelical movement. The aim of this research is to explain the mechanisms through which American evangelicals have influenced the Trump administration’s foreign policy towards Israel. The main question of the research is what mechanisms have American evangelicals used to influence US foreign policy towards Israel during the Trump presidency? The research hypothesis is based on the fact that evangelicals have influenced the direction of this policy through discursive, institutional, and network mechanisms, although this influence occurred in a complex interaction with other political and strategic variables and cannot be considered the exclusive cause of decisions. This qualitative research was conducted with an explanatory-analytical approach and a case study strategy, and the data were collected through library and documentary methods (official documents, speeches of officials, think tank reports, and opinion poll data) and examined through qualitative and comparative content analysis. The theoretical framework of the research is a combination of structuralist theory and the institutional influence model, which allows for a balanced examination of identity-discourse variables alongside structural channels of influence. The research findings show that decisions such as moving the embassy to Jerusalem, recognizing the Golan Heights, and supporting settlements cannot be explained solely by geopolitical calculations, but rather these decisions make sense in the context of the overlap of religious-identity worldviews with institutional and network structures. The influence of evangelicals is the result of the synergy of three discursive, institutional, and network mechanisms that have transformed religion from a cultural element into an influential factor in American foreign policy.سیاست خارجی ایالات متحده در قبال اسرائیل، بهویژه در دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ (۲۰۱۶–۲۰۲۰)، اغلب صرفاً بر مبنای ملاحظات ژئوپلیتیکی یا نقش لابیهای سنتی تحلیل شده و به سازوکارهای هویتی، گفتمانی و نهادی جریان اوانجلیستهای مسیحی کمتر توجه شده است. هدف این پژوهش، تبیین سازوکارهایی است که از طریق آنها اوانجلیستهای آمریکایی بر سیاست خارجی دولت ترامپ نسبت به اسرائیل اثر گذاشتهاند. پرسش اصلی پژوهش این است که اوانجلیستهای آمریکایی در دوره ریاستجمهوری ترامپ از چه سازوکارهایی برای اثرگذاری بر سیاست خارجی ایالات متحده در قبال اسرائیل بهره گرفتهاند؟ فرضیه پژوهش بر این مبناست که اوانجلیستها از طریق سازوکارهای گفتمانی، نهادی و شبکهای بر جهتگیری این سیاست اثر گذاشتهاند، هرچند این اثرگذاری در تعامل پیچیده با سایر متغیرهای سیاسی و راهبردی رخ داده و نمیتوان آن را علت انحصاری تصمیمات دانست. این پژوهش کیفی با رویکرد تبیینی-تحلیلی و راهبرد مطالعه موردی انجام شده و دادهها بهشیوه کتابخانهای و اسنادی (اسناد رسمی، سخنرانیهای مقامات، گزارشهای اندیشکدهای و دادههای افکارسنجی) گردآوری و با تحلیل محتوای کیفی و تطبیقی بررسی شدهاند. چارچوب نظری پژوهش ترکیبی از نظریه سازهانگاری و مدل نفوذ نهادی است که امکان بررسی متوازن متغیرهای هویتی-گفتمانی در کنار کانالهای ساختاری نفوذ را فراهم میکند. یافتههای پژوهش نشان میدهد تصمیماتی مانند انتقال سفارت به اورشلیم، شناسایی بلندیهای جولان و حمایت از شهرکسازیها را نمیتوان صرفاً با محاسبات ژئوپلیتیکی توضیح داد، بلکه این تصمیمات در بستر همپوشانی جهانبینی دینی-هویتی با ساختارهای نهادی و شبکهای معنا مییابند. نفوذ اوانجلیستها حاصل همافزایی سه سازوکار گفتمانی، نهادی و شبکهای است که دین را از عنصری فرهنگی به عاملی اثرگذار در سیاست خارجی آمریکا تبدیل کردهاند.https://www.wasj.ir/article_247396_89d590df89e99a0e503c6ff81f11b22a.pdfانجمن ایرانی مطالعات غرب آسیافصلنامه غرب آسیا2981-24293420251222Analyzing the Intersection of Security and Political Development in Palestine: A Structural Analysis of Gaza and the West Bank Prior to the October 2023 Warواکاوی تلاقی امنیت و توسعه سیاسی در فلسطین: تحلیل ساختاری غزه و کرانه باختری تا پیش از جنگ اکتبر 2023314824845210.22034/wasj.2026.584118.1140FAمحمدهادیصیدیدانشجوی کارشناسی ارشد روابط بین الملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0009-0003-5674-3671فرزادرستمیدانشیار و عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل ، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0000-0002-1543-9409Journal Article20250605This research aims to analyze the reciprocal links between sustainable security and political development in Palestine and to explain its role in the stability of the Middle East. The central problem of the study is based on the question of how the systematic policies of the Zionist regime, in the continuation of the occupation and the structural interventions of global powers, have influenced the horizons of political institutionalization and comprehensive security in the region. The study is grounded in a theoretical framework that integrates the approaches of 'Critical Security' and 'Structural De-development' to examine the effects of dominant structures on political development through the analysis of power relations and the reproduction of inequalities. The research methodology is descriptive-analytical, utilizing specialized texts and strategic documents. Within this framework, the aggressive and occupational policies of Israel were measured as the independent variable, while political development and sustainable security served as the dependent variables. The findings indicate that the occupying regime has caused institutional rigidity and the weakening of civil society through the imposition of political restrictions, control over resources, and the engineering of external dependencies. Furthermore, it was found that systematic obstacles in accessing resources and geographical displacements have paralyzed political participation at the infrastructural level. The results imply that the prospect of sustainable security in Palestine depends on a paradigm shift from state-centric security to human-centric security. Finally, this study concludes that while strengthening civil actions is a necessary step, the sustainability of these transformations requires an end to the occupation and a shift in international support structures for the Zionist regime; for, without the removal of the primary deterrent—Israel's security policies—any political development will remain in a state of suspension and instability due to the interference of external factors and direct pressures from the regime.این پژوهش با هدف واکاوی پیوندهای متقابل میان امنیت پایدار و توسعه سیاسی در فلسطین و تبیین جایگاه آن در ثبات خاورمیانه تدوین شده است. مسئله اصلی تحقیق بر این پرسش استوار است که سیاستهای سیستماتیک رژیم صهیونیستی در تداوم اشغالگری و مداخلات ساختاری قدرتهای جهانی، چگونه افقهای نهادسازی سیاسی و امنیت فراگیر را در این منطقه تحت تأثیر قرار دادهاند؟ این مطالعه در چارچوب نظری تلفیقی از رهیافت امنیت انتقادی وتوسعهزدایی ساختاری استوار است تا از طریق تحلیل روابط قدرت و بازتولید نابرابریها، اثرات ساختارهای تحکمی را بر توسعه سیاسی بسنجد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و با بهرهگیری از متون تخصصی و اسناد راهبردی انجام شده است. در این چارچوب، سیاستهای تهاجمی و اشغالگرانه اسرائیل بهعنوان متغیر مستقل و توسعه سیاسی و امنیت پایدار بهعنوان متغیرهای وابسته مورد سنجش قرار گرفتند. یافتهها نشان داد که رژیم اشغالگر از طریق تحمیل محدودیتهای سیاسی، کنترل منابع و مهندسی وابستگیهای خارجی، موجب تصلب نهادی و تضعیف جامعه مدنی شده است. همچنین مشخص گردید موانع سیستماتیک در دسترسی به منابع و جابجاییهای جغرافیایی، مشارکت سیاسی را در سطح زیرساختی فلج کرده است. نتایج تحقیق دلالت بر آن دارد که چشمانداز امنیت پایدار در فلسطین در گرو تغییر الگو از امنیت دولتی به امنیت انسانمحور است. در نهایت، این مطالعه به این نتیجه رسید که تقویت کنشهای مدنی گامی ضروری است، اما پایداری این تحولات مستلزم پایان اشغالگری و تغییر ساختارهای حمایتی بینالمللی از رژیم صهیونیستی است؛ زیرا بدون حذف عامل اصلی بازدارندگی، هرگونه توسعه سیاسی در وضعیت تعلیق و بیثباتی باقی خواهد ماند.https://www.wasj.ir/article_248452_c4e65a9a59a73b44ff12147ae8b560a0.pdfانجمن ایرانی مطالعات غرب آسیافصلنامه غرب آسیا2981-24293420251222The Role of China, Russia, and India in the Transition to aMultipolar financial Order in West Asia: An Analysis Based on Gilpin's Theory of International Order Transformationنقش چین، روسیه و هند در گذار به نظم مالی چندقطبی در غرب آسیا: تحلیلی بر پایه دیدگاه تحول نظم بینالمللی گیلپین496824845310.22034/wasj.2026.586658.1142FAنرگساکسادانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی، دانشگاه رازی، دانشکده علوم اجتماعی، کرمانشاه، ایران.0009-0003-5867-653Xرحمانحریریاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.Journal Article20250605In the past few decades, the hegemony of the dollar has been recognized as a fundamental pillar of the international financial system. However, geopolitical shifts, widespread financial sanctions, and the rise of emerging economic powers have gradually eroded this dominance. Western Asia, due to its geostrategic location and central role in global energy supply, is one of the main arenas of these changes. This study, by employing the approach of international political economy and the theory of financial multipolarity, examines the transition from dollar dominance to the emergence of parallel payment systems in Western Asia. The question posed in this research is how eastern players challenge the dollar's dominance through the development of alternative financial tools. In response, it is hypothesized that the growth of alternative payment networks and regional financial institutions will lead to a decline in the dollar's dominance and strengthen financial multipolarity. This research employs a descriptive-analytical approach, and the findings indicate that parallel financial institutions, by enhancing the financial autonomy of the regional countries and reducing their vulnerability to dollar-based pressures, have paved the way for a transition toward financial multipolarity.طی دهههای گذشته هژمونی دلار بهعنوان ستون اصلی نظام مالی بینالمللی شناختهشده است؛ اما تحولات ژئوپلیتیکی، تحریمهای گسترده مالی و ظهور قدرتهای اقتصادی نوظهور موجب تزلزل تدریجی این جایگاه شده است. غرب آسیا به دلیل موقعیت ژئواستراتژیک و نقش محوری در تأمین انرژی جهان، یکی از عرصههای اصلی بروز این تغییرات به شمار میرود. پژوهش حاضر با بهرهگیری از رویکرد اقتصاد سیاسی بینالملل با تکیهبر تحلیل گیلپین از تغییر نظم بینالمللی و توزیع قدرت، به بررسی روند گذار از سلطهی دلار به سمت شکلگیری نظامهای پرداخت موازی در غرب آسیا میپردازد. سؤال اصلی که در این پژوهش مطرح میشود این است که بازیگران شرقی چگونه با توسعه ابزارهای مالی جایگزین هژمونی دلار را به چالش میکشند. در پاسخ این فرضیه مطرح میشود که توسعه شبکههای پرداخت جایگزین و نهادهای مالی منطقهای موجب کاهش سلطه دلار و تقویت چندقطبی گرایی مالی میشود. این پژوهش با بهرهگیری از روش تحلیلی- توصیفی انجامشده است. یافتهها نشان میدهد که توسعه نهادها و سازوکارهای مالی موازی، از طریق افزایش استقلال مالی کشورهای منطقه و کاهش آسیبپذیری آنها در برابر فشارهای ناشی از هژمونی دلاری، روند گذار تدریجی بهنظام مالی چندقطبی را تقویت کرده است.https://www.wasj.ir/article_248453_225132c33b661c7f028bd8335ed8c651.pdfانجمن ایرانی مطالعات غرب آسیافصلنامه غرب آسیا2981-24293420251222Netanyahu's personality modeling with emphasis on personal objectives of regional militancy To the promised political and religious promises of Zionism.مدل شناسی شخصیتی نتانیاهو با تاکید بر اغراض شخصی از جنگ طلبی منطقه ای تا وعدههای موعود سیاسی و مذهبی صهیونیسم698525127710.22034/wasj.2026.591200.1146FAسیدمحمّدرضاموسوی فردعضو هیئت علمی گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.0000-0001-8735-9363حمیدلهراسبیپژوهشگر مستقل حقوقی، واحد شهریار، دانشگاه آزاد اسلامی، شهریار، ایران.سید حسام الدینرفیعی طباطباییگروه تخصصی حقوق، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران.0000-0003-0339-1775Journal Article20250909The political behavior of Middle Eastern leaders, particularly over the last two decades, has increasingly been analyzed through political and criminal psychology. This study models Benjamin Netanyahu’s personality, focusing on his personal militant objectives and their connection to Zionist political-religious promises. The central question examines how Netanyahu’s traits—political narcissism, suspicion, and crisis-creation—have shaped expansionist behavior and regional crisis management. The hypothesis posits that these traits have directly escalated conflict in Gaza and the West Bank by fostering aggression and rejecting peaceful solutions, thereby creating a vicious cycle where the leader’s political survival depends on sustained foreign crises.Using qualitative descriptive document analysis, data were gathered from scientific texts, reports, lectures, interviews, and political documents. Findings reveal that political narcissism, organized suspicion, and crisis-creation, combined with identity discourses like "Greater Israel" and the "Deal of the Century," have reproduced conflict, weakened regulatory institutions, and perpetuated occupation. While justified within Zionist ideology, Netanyahu’s expansionist policies have served dual purposes: securing regime interests while functioning as a tool for political survival, judicial immunity, and consolidating personal power. The study suggests interdisciplinary models for analyzing regional conflicts and recommends that foreign policy theorists integrate crisis-creation as a strategy for leader survival into analytical frameworks.رفتار سیاسی رهبران در مناقشات منطقهای خاورمیانه، بهویژه در دو دهه اخیر، با رویکردهای روانشناسی سیاسی و جنایی مورد تحلیل قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف مدلشناسی شخصیتی بنیامین نتانیاهو با تأکید بر اغراض شخصی از جنگطلبی منطقهای و پیوند آن با وعدههای موعود سیاسی و مذهبی صهیونیسم انجام شده است. سؤال اصلی پژوهش آن است که ویژگیهای شخصیتی نتانیاهو با تأکید بر خودشیفتگی سیاسی، بدگمانی و بحرانآفرینی، چه تأثیری بر رفتار توسعهطلبانه و مدیریت بحرانهای منطقهای داشته است؟ فرضیه پژوهش بر این نکته تأکید دارد که این ویژگیها با تبیین رفتارهای تهاجمی و مخالفت با راهحلهای مسالمتآمیز، بهطور مستقیم بر تشدید منازعه در غزه و کرانه باختری تأثیر گذاشته و چرخه معیوبی ایجاد کرده که در آن بقای سیاسی رهبر در گرو تداوم بحرانهای خارجی تعریف میشود. پژوهش حاضر به روش کیفی و از نوع تحلیل اسنادی-توصیفی انجام شده و دادهها از طریق بررسی نظاممند متون علمی، گزارشهای تحلیلی، سخنرانیها، مصاحبههای رسانهای و اسناد سیاسی مرتبط گردآوری شده است. یافتهها نشان میدهد که خودشیفتگی سیاسی، بدگمانی سازمانیافته و بحرانآفرینی، در همآمیختگی با گفتمانهای مذهبی-هویتی و وعدههایی چون «اسرائیل بزرگ» و «معامله قرن»، به بازتولید منازعه، تضعیف نهادهای نظارتی و تداوم اشغال انجامیده است و سیاستهای توسعهطلبانه نتانیاهو علیرغم توجیه در چارچوب ایدئولوژی صهیونیسم، در عمل کارکردی دوگانه داشته و افزون بر تأمین منافع راهبردی رژیم، بهعنوان ابزاری کارآمد برای بقای سیاسی، مصونیت قضایی و تثبیت موقعیت شخصی نخستوزیر ایفای نقش نموده است.https://www.wasj.ir/article_251277_13f10ba306a19ce7bec2f3cae507b698.pdfانجمن ایرانی مطالعات غرب آسیافصلنامه غرب آسیا2981-24293420251222Reconfiguring Legitimacy in the Transitional Global Order: Turkey and the Discourse of 'The world is bigger than five'بازآرایی مشروعیت در نظم گذار جهانی: ترکیه و گفتمان «جهان بزرگتر از پنج است»8610425180710.22034/wasj.2026.589555.1143FAاسماعیلبنی آدمدانشکده علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.0000-0002-6148-9204مالکذوالقدردانشکده علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.Journal Article20251015The slogan "A World Larger than Five," frequently used in Turkish political discourse, operates beyond mere verbal criticism of the UN Security Council, offering a multi-layered narrative about global governance, legitimacy, and the distribution of power. This research aims to analyze the discursive and geopolitical meanings of this slogan and examine its role in Turkish foreign policy. The study employs a qualitative approach utilizing interpretive discourse analysis. The theoretical framework is built upon a combination of International Relations theories, including constructivism, semiotics and Laclau and Mouffe discourse. Research data were extracted from political texts, official speeches, and theoretical literature pertaining to global governance and Turkish foreign policy, and were analytically interpreted. The findings indicate that the slogan "A World Larger Than Five" operates simultaneously on multiple levels: first, as a symbolic critique of the concentration of power in the Security Council; second, as a discursive instrument for Turkey's geopolitical positioning as a middle power; and third, as a communicative mechanism to garner support from Global South countries for the reform of international institutions. In conclusion, this slogan can be regarded as a form of strategic discourse through which Turkey seeks both to challenge the legitimacy of existing global governance structures and to redefine its diplomatic and identity status within the transitioning international order. This article, by presenting a three-level model and integrating three theoretical frameworks, goes beyond previous research to demonstrate that the main function of the slogan in question lies not in its superficial content, but in its discursive structure and the process of others. In this way, it has become a tool for redefining Turkey's strategic identity within the emerging global orderشعار «جهان بزرگتر از پنج است» که در گفتمان سیاسی ترکیه بهطور مکرر استفاده میشود، فراتر از یک انتقاد لفظی به شورای امنیت سازمان ملل عمل کرده و روایتی چندلایه درباره حکمرانی جهانی، مشروعیت و توزیع قدرت ارائه میدهد. هدف این پژوهش تحلیل معانی گفتمانی و ژئوپلیتیکی این شعار و بررسی نقش آن در سیاست خارجی ترکیه است. این پژوهش با رویکردی کیفی و با بهرهگیری از تحلیل تفسیری گفتمان انجام شده است. چارچوب نظری تحقیق بر ترکیبی از نظریههای روابط بینالملل شامل سازهانگاری، نشانهشناسی و نظریه گفتمانی لاکلائو و موفه استوار است. دادههای پژوهش از متون سیاسی، سخنرانیهای رسمی و ادبیات نظری مرتبط با حکمرانی جهانی و سیاست خارجی ترکیه استخراج و بهصورت تحلیلی تفسیر شدهاند. یافتهها نشان میدهد که شعار «جهان بزرگتر از پنج است» بهطور همزمان در چند سطح عمل میکند: نخست، بهعنوان نقدی نمادین از تمرکز قدرت در شورای امنیت؛ دوم، بهعنوان ابزاری گفتمانی برای موقعیتیابی ژئوپلیتیکی ترکیه بهعنوان یک قدرت میانه؛ و سوم، بهعنوان سازوکاری ارتباطی برای جلب حمایت کشورهای جنوب جهانی از اصلاح نهادهای بینالمللی. در نتیجه، این شعار را میتوان نوعی گفتمان راهبردی دانست که از طریق آن ترکیه تلاش میکند هم مشروعیت ساختارهای موجود حکمرانی جهانی را به چالش بکشد و هم جایگاه دیپلماتیک و هویتی خود را در نظم بینالمللی در حال گذار بازتعریف کند. این مقاله با ارائه مدلی سهسطحی و تلفیق سه چارچوب نظری، فراتر از پژوهشهای پیشین نشان میدهد که کارکرد اصلی شعار موردبحث، نه در محتوای ظاهری، بلکه در ساختار گفتمانی و فرایند دیگریسازی است و از این رهگذر، به ابزاری برای بازتعریف هویت استراتژیک ترکیه در نظم جهانی در حال گذار تبدیل شده است.https://www.wasj.ir/article_251807_25e439c1f25c13b6aa383661c04b7fd7.pdfانجمن ایرانی مطالعات غرب آسیافصلنامه غرب آسیا2981-24293420251222Inclusive foreign policy; a gendered perspective on Israel’s foreign policyسیاست خارجی فراگیر؛ نگاه جنسیتی به سیاست خارجی اسرائیل10512325127810.22034/wasj.2026.589577.1144FAاحساناعجازیایران، تهران، دانشگاه علمی کاربردی، مرکز علمی کاربردی انفورماتیک ایران.0000-0003-3686-1913Journal Article20250927Among different social groups, women may be one of the most important groups that have so far played a relatively limited role in the foreign policy processes of states. Israel is no exception. Given this issue and Israel’s war-oriented policies, the main research question is: To what extent can the presence and participation of women in Israel’s foreign policy decision-making process prevent or constrain Israel’s military policies in the West Asian region? The hypothesis suggests that the increasing presence of women in the Knesset, Ministry of Foreign Affairs, and National Security Council has not prevented Israel from pursuing realistic, militaristic, and expansionist policies in the region. Rather, statements by female members of the Knesset and policy proposals advanced by Israeli women politicians indicate that they support the use of military force and expansionist policies to a degree comparable to, and perhaps even greater than, their male counterparts. The findings demonstrate that although the number of women holding political positions in Israel has increased over recent decades, and women have attained significant positions in the Knesset, cabinet, Ministry of Foreign Affairs, and certain security institutions, their presence in decision-making bodies has not necessarily resulted in peaceful policies or reduced reliance on military power. Some Israeli women politicians have supported extensive military actions against Palestinians and other state and non-state actors in West Asia, including Iran, Hamas, and Hezbollah in Lebanon. Furthermore, a distinction must be made between women’s presence, participation, and influence within foreign policy institutions. Women may be represented in decision-making bodies and participate in decision-making processes while lacking the capacity to alter the foreign policy agenda. Employing a qualitative methodology and a descriptive-analytical approach, this study systematically examines women’s roles in the Knesset, government, Ministry of Foreign Affairs, and National Security Council of Israel through documentary and library research.از بین گروههای اجتماعی مختلف، شاید زنان مهمترین گروهی باشند که تا به امروز نقشی اندک در فرآیند سیاست خارجی کشورها ایفا کردهاند. اسرائیل نیز از این قاعده مستثنی نیست. با توجه به این مسئله و سیاستهای جنگطلبانه اسرائیل، پرسش اصلی پژوهش حاضر بدین شرح است: تا چه اندازه حضور و نقشآفرینی زنان در فرآیند تصمیمگیری سیاست خارجی اسرائیل میتواند مانع سیاستهای جنگی اسرائیل در منطقه غرب آسیا شود؟ فرضیه پژوهش حاضر نشان میدهد نه تنها حضور روز افزون زنان در کنست، وزارت خارجه و شورای امنیت ملی اسرائیل مانع از سیاستهای رئالیستی، جنگطلبانه و توسعهطلبانه اسرائیل در منطقه نشده است؛ بلکه اظهارات اعضای زن کنست و سیاستهای پیشنهادی سیاستمداران زن اسرائیلی حاکی از آن است که آنها به اندازه دولتمردان، و شاید بیشتر از آنها، حامی استفاده از نیروی نظامی و اجرای سیاستهای توسعهطلبانه هستند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که اگرچه تعداد زنان در مناصب سیاسی اسرائیل طی دهههای اخیر افزایش یافته و آنها در کنست، کابینه، وزارت امور خارجه و برخی نهادهای امنیتی به مناصبی مهم دست یافتهاند، اما حضور زنان در نهادهای تصمیمساز لزوماً به اتخاذ سیاستهای صلح آمیز یا کاهش اتکا به قدرت نظامی منجر نشده و برخی سیاستمداران زن اسرائیلی از اقدامات نظامی شدید علیه فلسطینیها و دیگر بازیگران دولتی و غیردولتی، مانند ایران، حماس و حزبالله لبنان، در منطقه غرب آسیا پشتیبانی کردهاند. علاوه بر این باید میان حضور، مشارکت و نفوذ زنان در نهادهای سیاست خارجی تمایز قائل شد. زنان ممکن است در یک نهاد تصمیمساز حضور داشته باشند، در فرآیندهای تصمیمگیری مشارکت کنند، اما در عین حال نتوانند دستور کار سیاست خارجی را تغییر دهند. پژوهش حاضر با استفاده از روش کیفی و رویکرد توصیفی - تحلیلی و با بهرهگیری از مطالعات اسنادی و کتابخانهای، نقش زنان در کنست، دولت، وزارت امور خارجه و شورای امنیت ملی اسرائیل را بررسی کرده است.https://www.wasj.ir/article_251278_b4ed0cd0900d07c66bada00f3d45489e.pdf