انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا فصلنامه غرب آسیا 2981-2429 3 3 2025 09 23 Requirements for enhancing the deterrence of the Islamic Republic of Iran in the aftermath of the 12-day war الزامات ارتقای بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران در پسا جنگ ۱۲ روزه 1 30 241602 10.22034/wasj.2026.574508.1125 FA سید رضی عمادی استادیار دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری، تهران، ایران. محمد اکرمی نیا دانشیار دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش، تهران، ایران. Journal Article 2026 02 07 "Deterrence" has long been one of the main issues of all governments in the international environment. In the era of the emergence of new technologies, especially artificial intelligence technology, deterrence has entered a new stage. Artificial intelligence, with its extensive capabilities in the areas of data analysis, enemy behavior prediction, cyber warfare, cognitive operations, and information control, has been able to change the strategic calculations of governments. This technology has not only transformed defensive and offensive tools, but has also been proposed as a determining factor in the formation of modern deterrence. Given the application of new technologies in the Twelve-Day War, the necessity of improving the deterrence of the Islamic Republic of Iran has become more apparent than ever before, and has made Iran's deterrence requirements complex. The main purpose of this article is to identify the requirements for improving the deterrence of the Islamic Republic of Iran in the aftermath of the Twelve-Day War. The main question of this article is: "What are the requirements for improving the deterrence of the Islamic Republic of Iran in the aftermath of the Twelve-Day War?" The hypothesis proposed by the research is that the requirements for enhancing the deterrence of the Islamic Republic of Iran in the post-12-day war include hardware requirements (strengthening missile and drone capabilities, etc.) and software requirements (using artificial intelligence, managing tools and media space, etc.). This combination can make Iran more resistant to new threats and allow the country to consolidate its deterrence in the international arena not only based on hard power, but also on technological power and indigenous innovation. The article is of an applied type and will be conducted using a descriptive research method. The required data will be collected using a library method and documents and analyzed using a content analysis method. از دیرباز «بازدارندگی» یکی از مسائل اصلی همه دولت‌ها در محیط بین‌المللی بوده است. در دوران ظهور فناوری‌های نوین به‌ویژه فناوری هوش مصنوعی، بازدارندگی وارد مرحله‌ تازه‌ای شده است. هوش مصنوعی با قابلیت‌های گسترده در حوزه‌های تحلیل داده، پیش‌بینی رفتار دشمن، جنگ سایبری، عملیات شناختی و کنترل اطلاعات، توانسته است محاسبات راهبردی دولت‌ها را تغییر دهد. این فناوری نه‌تنها ابزارهای دفاعی و تهاجمی را متحول کرده، بلکه به‌عنوان یک عامل تعیین‌کننده در شکل‌گیری بازدارندگی نوین مطرح شده است. با توجه به کاربست فناوری‌های نوین در جنگ دوازده روزه، ضرورت ارتقای بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران بیش از گذشته نمایان شده و الزامات بازدارندگی ایران را با پیچیدگی‌هایی مواجه ساخته است. هدف اصلی این مقاله شناسایی الزامات ارتقای بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران در پساجنگ ۱۲ روزه است. پرسش اصلی این مقاله عبارتست است این که «الزامات ارتقای بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران در پسا جنگ ۱۲ روزه کدامند؟» فرضیه مطروحه تحقیق این است که الزامات ارتقای بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران در پساجنگ ۱۲ روزه عبارت است از الزامات سخت‌افزاری (تقویت توان موشکی و پهپادی و ... ) و الزامات نرم‌افزاری (استفاده از هوش مصنوعی، مدیریت ابزارها و فضای رسانه‌ای و ... .) این ترکیب می‌تواند ایران را در برابر تهدیدات نوین مقاوم‌تر سازد و به کشور امکان دهد تا در عرصه بین‌المللی، بازدارندگی خود را نه‌تنها بر پایه قدرت سخت، بلکه بر اساس توان فناورانه و نوآوری بومی تثبیت کند. مقاله از نوع کاربردی است و با استفاده از روش تحقیق توصیفی انجام خواهد شد. داده‌های مورد نیاز به روش کتابخانه‌ای و با استفاده از ابزار اسناد و مدارک گردآوری و به روش تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت. https://www.wasj.ir/article_241602_b4739b67dc4893c1781ad8993c1a07f6.pdf

انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا فصلنامه غرب آسیا 2981-2429 3 3 2025 09 23 The Discursive Competition of Kemalist Secularism and Political Islam in Turkish Political Parties (1970–2025): Redefining Religion, State, and Modernity رقابت گفتمانی سکولاریسم کمالیستی و اسلام سیاسی در احزاب سیاسی ترکیه (۱۹۷۰–۲۰۲۵): بازتعریف دین، دولت و مدرنیته 31 60 241844 10.22034/wasj.2026.565625.1120 FA حسین فرزانه پور دانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران. 0000-0002-1761-5760 جمیل اجمل دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم سیاسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران. 0009-0000-3869-2012 سمیه حمیدی دانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران. 0000-0002-1761-5760 Journal Article 2025 12 11 Turkey is one of the most important arenas of discursive confrontation between Kemalist secularism and political Islam in the Islamic world, which began with the collapse of the Ottoman Empire and the establishment of the Republic in 1923 and has continued until recent decades. The aim of this article is to analyze how the semantic evolution of the discourse of political Islam in Turkey and its relationship with the components of modernity at the level of political parties in the period 1970-2025. The main question of the research is how Turkish political Islam has transitioned from the confrontational discourse of the 1970s and 1980s to a consolidated discourse compatible with modern requirements within the framework of the Justice and Development Party. The article hypothesizes that Islamist parties, by articulating signifiers such as Islamic identity, justice, development, and democracy, have been able to create a new semantic order in contrast to the secular discourse and, in this way, adapt political Islam to the logic of modernity and the modern state. Drawing on Ernesto Laclau and Chantal Mouffe’s discourse theory, this article analyzes the process of hegemonic reconstruction of the concepts of religion, state, and modernity in the discourse of Turkish political parties during the period 1970-2025. The findings show that economic changes, structural developments in the party system, and the redefinition of the fundamental concepts of religion and state have paved the way for the formation of a combined discourse of political Islam; a discourse that has been able to rearrange meaning and power in the Turkish political order beyond the duality of tradition and modernity ترکیه یکی از مهم‌ترین میدان‌های تقابل گفتمانی میان سکولاریسم کمالیستی و اسلام سیاسی در جهان اسلام است که از دوره فروپاشی امپراتوری عثمانی و تأسیس جمهوری در ۱۹۲۳ آغاز و تا دهه‌های اخیر ادامه یافته است. هدف این مقاله تحلیل چگونگی تحول معنایی گفتمان اسلام سیاسی در ترکیه و رابطه آن با مؤلفه‌های مدرنیته در سطح احزاب سیاسی در بازه زمانی ۱۹۷۰–۲۰۲۵ است. پرسش اصلی پژوهش آن است که اسلام سیاسی ترکیه چگونه از گفتمان تقابلی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به گفتمان تلفیقی و سازگار با الزامات مدرن در چارچوب حزب عدالت و توسعه گذار کرده است. فرضیه مقاله بر این است که احزاب اسلام‌گرا با مفصل‌بندی دال‌هایی مانند هویت اسلامی، عدالت، توسعه و دموکراسی توانسته‌اند نظم معنایی جدیدی را در برابر گفتمان سکولار ایجاد کنند و از این مسیر، اسلام سیاسی را با منطق مدرنیته و دولت مدرن تطبیق دهند. این مقاله با تکیه بر نظریه‌ی گفتمان ارنستو لاکلائو و شانتال موفه، فرایند بازساخت هژمونیک مفاهیم دین، دولت و مدرنیته را در گفتمان احزاب سیاسی ترکیه طی دوره‌ی ۱۹۷۰ تا ۲۰۲۵ تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تغییرات اقتصادی، تحولات ساختاری در نظام حزبی و بازتعریف مفاهیم بنیادین دین و دولت، زمینه‌ساز شکل‌گیری گفتمان تلفیقی اسلام سیاسی شده‌اند؛ گفتمانی که توانسته فراسوی دوگانه‌ی سنت و مدرنیته، معنا و قدرت را در نظم سیاسی ترکیه بازآرایی کند. https://www.wasj.ir/article_241844_bcbe96788a01037a39b2d2143bc99b7b.pdf

انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا فصلنامه غرب آسیا 2981-2429 3 3 2025 09 23 The Trump Administration and Iran’s Nuclear Program: Realist Perceptions in the Transitional Order of the International System (2017–2025) دولت ترامپ و برنامه هسته ای ایران: ادراکات رئالیستی در نظم انتقالی نظام بین الملل (2017-2025) 61 89 241896 10.22034/wasj.2026.578126.1134 FA سید جواد صالحی دانشیار گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2026 02 25 The third decade of the twenty-first century has faced more complexities and transformations than any previous period, and with some allowances the present era can be considered a transitional age centered on the United States. With Donald Trump's return to power, U.S. realist policies have taken on more pragmatic dimensions through a "peace through strength" approach. This study examines the question of how U.S. policies toward Iran during the Trump era (2017–2025) were, with a focus on the nuclear program. In response, the hypothesis under review is that Donald Trump's policies are based on Jacksonian doctrine and offensive realism grounded in realist perceptions, and it seems unlikely that he would reduce his maximum-pressure approaches without a significant achievement regarding Iran's nuclear program. The results indicate that the United States has in every way placed the issue of Iran (and consequently its nuclear and missile programs) among its principal objectives and, using a combination of various options, ultimately seeks to compel Iran to align with its interests in West Asia. The data collection method was library and internet-based (articles, books, and reputable global reports) and the research method was descriptive-analytical. دهه‌ی سوم قرن بیست و یکم، بیش از هر دوره‌ای با پیچیدگی‌ها و دگرگونی‌های متعددی روبرو شده است و می‌توان با برخی تسامحات، دوره‌ی حاضر را عصر انتقالی با محوریت ایالات متحده دانست. با به قدرت رسیدن مجدد دونالد ترامپ، سیاست-های رئالیستی ایالات متحده از مسیر «صلح از طریق قدرت» ابعاد عمل‌گرایانه‌تری گرفته است. در پژوهش حاضر این پرسش مورد بررسی قرار گرفته است که سیاست‌های ایالات متحده در دوران ترامپ (2025-2017) در مقابل ایران، با تمرکز بر برنامه هسته‌ای چگونه می‌باشد؟ در پاسخ این فرضیه مورد بررسی قرار گرفته است که سیاست‌های دونالد ترامپ، مبتنی بر دکترین جکسونی و رئالیسم تهاجمی مبتنی بر ادراکات رئالیستی است و بعید به نظر می‌رسد که بدون دستاوردی قابل توجه در قبال برنامه هسته‌ای ایران، رویکردهای فشار حداکثری خود را تقلیل ببخشد. نتایج نشانگر آنست که ایالات متحده به هر نحوی، موضوع ایران (و به تبع آن برنامه هسته‌ای و موشکی) را جزو اهداف اصلی خود قرار داده است و با ترکیبی از گزینه‌های مختلف، نهایتاً به دنبال وادار کردن ایران در همسویی با منافع خود در غرب آسیا است. شیوه گردآوری مطالب کتابخانه‌ای و اینترنتی (مقالات، کتب و گزارش‌های معتبر جهانی) و روش پژوهش توصیفی-تحلیلی می‌باشد. https://www.wasj.ir/article_241896_51b10e858b0f29f27c250b9fa8d4525f.pdf

انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا فصلنامه غرب آسیا 2981-2429 3 3 2025 09 23 Political Consensus in Tunisia and the Issue of Democracy and the Constitution (2015-August 2023) اجماع سیاسی در تونس و مساله ی دموکراسی و قانون اساسی (2015- آگوست 2023) 90 125 242901 10.22034/wasj.2026.575242.1127 FA مظفر حسنوند گروه آموزشی دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0002-4122-1577 Journal Article 2026 02 11 The 2011 civil unrest was the largest popular movement to move Arab societies out of a state of “transition.” Unlike other Arab countries, Tunisian groups have attempted to form a national front and the rule of law through coalition-building politics, but despite significant achievements, many challenges remain, particularly in the context of the potential for authoritarianism to return. In this regard, the question has been assessed: What effects and results have the policies and competitions between political currents in Tunisia, especially in the field of political consensus/coalitions, had on democratic components, especially the constitution and the position of the opposition (from 2014 to August 2023)? The hypothesis put forward in the answer is that the existence of numerous challenges in the democratic transition and competition between different political groups, especially in building consensus - and its nature - has led to numerous problems in areas such as coalitions/consensus and fragile democracy, deviation from the constitution, weakening the position of the opposition, and extralegal authoritarianism. The findings indicate that the existence of challenges in the areas of democratic transition and - consequently - deviation from the rules of democratic law and politics and lack of institutional rationality have led to the weakening of the consensus-building process and the low reading of the constitution and - under it - the weakening of the position of the opposition. Also, an instrumental view of the "consensus" mechanism in instances such as its selection during elections and the lack of any effort to moderate the differences and challenges ahead has led to the "fragility" of consensuses/coalitions. Ultimately, the aforementioned fragility has led to the adjustment of democratic components, deviation from the constitution - and related issues such as - a tendency towards extralegal authoritarianism and the rejection of the opposition. تحولات مدنی سال 2011، گسترده‌ترین حرکت مردمی برای انتقال جوامع عربی از وضعیتِ «در حال گذار» بوده است. برخلاف سایر کشورهای عربی، گروه‌های تونسی، از طریق سیاست ائتلاف‌سازی، تلاش خود را برای تشکیل جبهه‌ی ملی و حاکمیت قانون به کار گرفته‌اند، ولی علیرغم دستاوردهای قابل اعتنا، چالش‌های بسیاری بخصوص در زمینه احتمال بازگشت اقتدارگرایی وجود دارد. در همین راستا، این پرسش ارزیابی شده است که، سیاست‌ها و رقابت‌ها بین جریان‌های سیاسی در تونس، بخصوص در زمینه اجماع‌ها/ائتلاف‌های سیاسی چه تأثیرات و نتایجی در زمینه مولفه‌های دموکراتیک، به ویژه قانون اساسی و جایگاه اپوزیسیون (از 2014 تا آگوست 2023) داشته است؟ فرضیه مطروح در پاسخ عبارتست از ، وجود چالش‌های متعدد در گذار دموکراتیک و رقابت بین گروه‌های سیاسی مختلف بخصوص در ایجاد اجماع‌ها -و ماهیت آن-، منجر به مشکلات متعدد در زمینه-هایی چون ائتلاف‌ها/اجماع‌ها و دموکراسی شکننده، عدول از قانون اساسی، تضعیف جایگاه اپوزیسیون و اقتدارگرایی‌های فراقانونی شده است. یافته‌ها نشانگر آنست که، وجود چالش‌ها در زمینه‌های انتقال دموکراتیک و -به تبع آن- عدول از قواعد حقوق و سیاست دموکراتیک و عدم عقلانیت نهادی، منجر به تضعیف فرایند اجماع‌سازی‌ها و قرائت نازل قانون اساسی و –در ذیل آن- تضعیف جایگاه اپوزیسیون‌ شده است. همچنین، نگاه ابزاری به سازوکار «اجماع» در مصادیقی چون گزینش آن در مواقع انتخابات و عدم هرگونه اهتمام در تعدیل اختلافات و چالش‌های پیش‌رو منجر به «شکنندگی» اجماع‌ها/ائتلاف‌ها شده است. نهایتاً، شکنندگی مذکور منجر به تعدیل مولفه‌های دموکراتیک، عدول از قانون اساسی -و موارد مرتبطی چون- گرایش به اقتدارگرایی-های فراقانونی و طرد اپوزیسیون شده است. https://www.wasj.ir/article_242901_89844367074d95c2fdb9a589d5757412.pdf

انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا فصلنامه غرب آسیا 2981-2429 3 3 2025 09 23 South Caucasus as a geopolitical chessboard; Redefining energy and security equations in West Asia قفقاز جنوبی به مثابه شطرنج ژئوپولتیک؛ بازتعریف معادلات انرژی و امنیت در غرب آسیا 126 166 242907 10.22034/wasj.2026.576409.1132 FA معصومه فلاحتی استاد مدعو واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0009-0008-0254-5895 Journal Article 2026 02 18 As a strategic region in Eurasia and West Asia, the Caucasus is a complex arena of geopolitical competition between great powers.The developments in the Caucasus in recent years, due to its geopolitical location, rich energy resources, and intermediary position in energy transport, have highlighted the role of this region as a center of geopolitical competition between regional and trans-regional actors.The question is how energy and security equations in the South Caucasus are shaped by the influence of various international and regional actors, and what consequences do these interactions have for the stability and security changes in the region?The hypothesis of article, based on the theory of structural realism, is that the geopolitical competition of regional actors and global powers in the Caucasus has led to a redefinition of energy transfer routes and regimes and a new order in the security equations of West Asia. This article is qualitative and, relying on an analytical-descriptive approach and using library resources, examines the role of the Caucasus in rearranging energy and security equations in West Asia.The findings show that energy equations, especially the control of oil and gas pipelines and the role of energy transit, are one of the key factors in strengthening security competitions and confrontations in this region.Ethnic conflicts and a multi-faceted military presence have increased instability,while energy plays an effective role in security and geopolitical policy.These interactions have made the South Caucasus a geopolitical chessboard, a playground for different powers. قفقاز جنوبی به عنوان یک منطقه استراتژیک در اوراسیا و غرب آسیا،صحنه بازی پیچیده ای از رقابتهای ژئوپولتیکی میان قدرتهای بزرگ و بازیگران منطقه ای است.تحولات قفقاز جنوبی در سالهای اخیر، به واسطه موقعیت ژئوپولتیک،منابع غنی انرژی و موقعیت واسطه ای آن در انتقال انرژی نقش این منطقه را به عنوان کانون رقابتهای ژئوپولتیک بازیگران منطقه ای و فرامنطقه ای پررنگ کرده است. سوالی که مطرح میشود آن است که چگونه معادلات انرژی و امنیت در قفقاز جنوبی تحت تاثیر بازیگران مختلف بین المللی و منطقه ای شکل میگیرد و این تعاملات چه پیامدهایی برای ثبات و تغییرات امنیتی منطقه دارند؟فرضیه این مقاله مبتنی بر نظریه رئالیسم ساختاری بر آن است که رقابت ژئوپولتیک بازیگران منطقه ای و قدرتهای جهانی در قفقاز جنوبی، منجر به بازتعریف مسیرها و رژیمهای انتقال انرژی و ترتیب جدیدی در معادلات امنیتی غرب آسیا شده است. مقاله حاضر از نوع کیفی بوده و با تکیه بر رویکرد تحلیلی - توصیفی و استفاده از منابع کتابخانه ای به بررسی نقش قفقاز جنوبی در بازآرایی معادلات انرژی و امنیت در غرب آسیا میپردازد. یافته ها نشان میدهد که معادلات انرژی به ویژه کنترل خطوط لوله نفت و گاز و نقش ترانزیت انرژی، یکی از عوامل کلیدی در تقویت رقابتها و تقابل های امنیتی در این منطقه است. همچنین بازیگران منطقه ای و قدرتهای بزرگ با منافع مختلف، موجب پیچیدگی ساختار امنیتی منطقه شده اند و مناقشات قومی و قلمرویی و حضور نظامی چندجانبه، موجب افزایش بی ثباتی شده و هم زمان انرژی به عنوان ابزار و عامل موثر در سیاست امنیتی و ژئوپولتیکی بازی میکند. این تعاملات باعث شده تا قفقاز جنوبی همچون یک صفحه شطرنج ژئوپولتیک، عرصه ای از بازی قدرتهای مختلف باشد که سناریوهایی متعددی برای آینده این منطقه محتمل است. https://www.wasj.ir/article_242907_93be75cf795c0a7a7ce64bea06a6e834.pdf

انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا فصلنامه غرب آسیا 2981-2429 3 3 2025 09 23 The Role of National Identity and the Resistance Front in Rouhani's Foreign Policy (1392-1400) نقش هویت ملی و جبهه مقاومت در سیاست خارجی روحانی (1400-1392) 167 198 242908 10.22034/wasj.2026.575954.1130 FA زهره پوستینچی گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0003-3758-3775 معصومه علیانپور دانشجوی دکتری تخصصی روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2026 02 15 The foreign policy a combination of design goals, selected strategies for operationalizing goals, and success in managing challenges posed by other actors. political action is explained by reference to the identity of the country. Iran follows the identity of resistance to protect its territorial and political integrity, prevent military and geopolitical threats, and maximize its national interests in the direction of the country's national identity. Constructivism was considered as a theoretical framework. The purpose of this article is to evaluate the role of national identity and the resistance front in the foreign policy (1400-1392) the Rouhani era. This research was conducted using a descriptive-analytical method. The main question of the research is what role did national identity and the Resistance Front play in the development and formation of the foreign policy of the Islamic Republic of Iran during the Rouhani era? The results showed that the foreign policy of the Islamic Republic of Iran, from the perspective of the Resistance Front as a regional power, has been following a change in the direction of foreign policy since 2013. The Resistance Front found itself in completely new and different strategic and field conditions during the Rouhani era compared to the past. In general, the Rouhani government's foreign policy set has tried to change the previously constructed image of the Islamic Republic of Iran by creating a different image of it as an active and responsible actor in the field of peace and security, and reduce threats and restrictions against the country. The Rouhani era, with the aim of prioritizing national identity, provided the conditions for a change in the direction of Iran's interests and strengthened the areas of interaction with the Islamic Republic of Iran by changing the views of government officials and supporters of sanctions and pressure. سیاست خارجی کشورها با هر پیشینه که باشند لاجرم در صحنه واقعیت‌های میدانی بر زمین می‌نشیند. آنها ترکیبی از اهداف ترسیمی راهکارهای انتخابی برای عملیاتی کردن اهداف و کامیابی در مدیریت چالش‌هایی هستند که توسط سایر بازیگران بر سر راه آن قرار می‌گیرد. هویت‌ ملی مفهوم‌ مرکزی است که در نظریه‌های روابط‌ بین‌الملل‌ مطرح است‌، به بیانی دیگر ‌عمل‌ سیاسی‌ با ارجاع‌ به‌ هویت‌ کشور توضیح‌ داده ‌می‌شود. ایران از هویت مقاومت پیروی می‌کند تا از تمامیت ارضی و سیاسی خود محافظت کند و از تهدیدات نظامی و ژئوپلیتیکی جلوگیری کند و در جهت هویت ملی کشور منافع ملی خود را به حداکثر برساند. سازه‌انگاری به عنوان چارچوب نظری در نظر گرفته شد. هدف از مطالعه حاضر ارزیابی نقش هویت ملی و جبهه مقاومت در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران (1400-1392) در دوره روحانی می‌باشد. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی انجام شد. سوال اصلی تحقیق آن است که هویت ملی و جبهه مقاومت چه نقشی بر تکوین و شکل‌گیری سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دوره روحانی داشت؟ نتایج نشان دادند سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران از نظر جبهه مقاومت به عنوان یک قدرت منطقه‌ای در پی تغییر در جهت‌گیری سیاست خارجی از سال 1392 به بعد بوده است. جبهه مقاومت در شرایط کاملاً جدید و متفاوت راهبردی و میدانی در دوران روحانی نسبت به گذشته قرار گرفت. بطور کلی مجموعه سیاستگذاری خارجی دولت روحانی کوشیده با برساختن چهره‌ای متفاوت از جمهوری اسلامی ایران به عنوان بازیگری فعال و مسؤولیت پذیر در عرصه صلح و امنیت، تصویر برساخته پیشین از آن را تغییر داده و تهدیدها و تضییقات علیه کشور را کاهش دهد. دوره روحانی با هدف اولویت هویت ملی موجبات تغییر در جهت منافع ایران را فراهم ساخت و با تغییر در نگاه دولتمردان و طرفداران تحریم و فشار، زمینه‌های تعامل با جمهوری اسلامی ایران را تقویت کرد. https://www.wasj.ir/article_242908_755692e72d0c0dfef0e677a188b10de5.pdf